Συντάκτης: Christos Stathakopoulos

Μοναδικά έργα τέχνης από μεγάλα μουσεία του κόσμου έρχονται στο Μουσείο της Ακρόπολης τον Δεκέμβριο για την έκθεση «ΝοΗΜΑΤΑ».

Μοναδικά έργα, όπως η «Συκοφαντία του Απελλή» του Σάντρο Μποτιτσέλι και του εργαστηρίου του, που ανήκει στη συλλογή του μουσείου Ουφίτσι στη Φλωρεντία, «Ο Κρόνος καταβροχθίζει τα παιδιά του» του Π.Π. Ρούμπενς από το Μουσείο του Prado, το άγαλμα Χίμαιρας του 400 π.Χ. από το Αρχαιολογικό Μουσείο της Φλωρεντίας και η Υδρία του «ζωγράφου του Μειδία» (περίπου 410 π.Χ.) που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο, θα «ταξιδέψουν» στη χώρα μας προκειμένου να παρουσιαστούν στην περιοδική έκθεση «ΝοΗΜΑΤΑ. Προσωποποιήσεις και αλληγορίες από την αρχαιότητα στο σήμερα», που θα πραγματοποιηθεί στο Μουσείο Ακρόπολης από 1η Δεκεμβρίου 2023 έως 14 Απριλίου 2024.

Περίπου 160 έργα γλυπτικής, κεραμικής, ζωγραφικής και μεταλλοτεχνίας από μουσεία και συλλογές του εξωτερικού, φυσικά και της Ελλάδας, όπως η «Αλληγορία Θείας Μετάληψης» από το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, το αγαλμάτιο Πλούτου (1ος αι. μ.Χ.) από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, τμήματα ψηφιδωτών με προσωποποιήσεις της Θάλασσας και του Ωκεανού (270 -300 μ.Χ.) από το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και ο πίνακας «4 εποχές» του Γιάννη Τσαρούχη από ιδιωτική συλλογή, θα πλαισιώνουν την έκθεση, που πήρε όχι μόνο ομόφωνα το «πράσινο φως», αλλά και τα εύσημα από τα μέλη του ΚΑΣ.

«Είναι μια πολύ δύσκολη έκθεση, ακόμα και το ίδιο το θέμα, γιατί έχει να κάνει όχι μόνο με έναν διάλογο (όπως για παράδειγμα η έκθεση “Αρχαιότητα και Πικάσο” στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης που αφορούσε διάλογο αρχαιοτήτων με έργα σύγχρονης τέχνης), αλλά με μια τετραλογία: Αρχαιότητα, Βυζάντιο, Αναγέννηση, Σύγχρονη Τέχνη», δήλωσε το μέλος του ΚΑΣ, καθηγητής Νικόλαος Σταμπολίδης, γενικός διευθυντής του Μουσείου Ακρόπολης, που είχε την ιδέα και επιμελείται την περιοδική έκθεση. Όπως εξάλλου ανέφερε στη συνεδρίαση, «η Αθήνα δεν είναι πια μόνο stop over για τα νησιά, αλλά αποτελεί προορισμό και για τον χειμώνα. Μπορεί, λοιπόν, θαυμάσια να έρθει κόσμος ένα τριήμερο ή τετραήμερο για να δουν μια έκθεση, όπως κάνουν τα μεγάλα μουσεία, π.χ. το Λούβρο, το Βρετανικό Μουσείο και το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης». Όσο για τον λόγο που η λέξη «ΝοΗΜΑΤΑ» έχει μικρό το όμικρον, ο Ν. Σταμπολίδης εξήγησε: «Για να μπορεί το νόημα να είναι και νήμα», καθώς η θεματική της έκθεσης, που είναι οι προσωποποιήσεις και οι αλληγορίες, αποτελεί και το νήμα που ενώνει τις διαφορετικές εποχές, από την αρχαιότητα έως το σήμερα. «Ο ελληνικός πολιτισμός είναι ανθρωποκεντρικός, δηλαδή οι άνθρωποι φαντάστηκαν τους θεούς τους κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των ιδίων. Επομένως, προσωποποιούν έννοιες που, πολλές φορές, ανάμεσα στις προσωποποιημένες αυτές έννοιες και τους συμβολισμούς τους, έχουμε το πλάσιμο μιας ιστορίας που είναι ουσιαστικά μια αλληγορία», συμπλήρωσε μιλώντας για τη διαχρονία της θεματικής.

Η έκθεση διαρθρώνεται στις ενότητες Χρόνος, Φύση (γεωγραφικοί όροι, ουράνια σώματα), Θεός (θεοποιημένες έννοιες φυσικών και ανθρώπινων στοιχείων), Άνθρωπος (ψυχικές, πνευματικές και σωματικές καταστάσεις, συναισθήματα, πνευματικά έργα), Θεσμός (Πόλεις, Δήμος, Δημοκρατία, Βία, Κράτος, Δικαιοσύνη, τελετές), Αλληγορίες. Όπως σημειώθηκε στη συνεδρίαση, την έκθεση θα «ανοίγει» το έργο του Ρούμπενς και θα «κλείνει» το άγαλμα της Χίμαιρας, ενώ το μόνο έργο για το οποίο δεν έχει ακόμα δοθεί απάντηση στο αίτημα δανεισμού του είναι η «Κραυγή» του Έντβαρτ Μουνκ, που στην έκθεση θα μπορούσε να αφορά την «προσωποποίηση της απελπισίας».

Τέλος, όσον αφορά τα οκτώ έργα από το Βρετανικό Μουσείο που θα συμμετέχουν στην έκθεση, τόσο τα μέλη όσο και ο γγ του ΚΑΣ επισήμαναν ότι πρόκειται για μια επιστημονική συνεργασία που ευνοεί τις σχέσεις μεταξύ μουσείων και σε καμία περίπτωση δεν σχετίζεται με το αίτημα της επανένωσης των Γλυπτών του Παρθενώνα το οποίο, όπως είναι γνωστό, έχει αναγνωριστεί με απόφαση της Διακυβερνητικής Επιτροπής της UNESCO ως διακρατικό/διακυβερνητικό.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ | Γράφει η Ελένη Μάρκου

https://www.culturenow.gr/nohmata-nea-megali-ekthesi-sto-moyseio-akropolis-me-monadika-erga-ap-olon-ton-kosmo/
www.culturenow.gr

Εγκράτεια Ρούμπου – κάποιες φορές ακούω τόσο δυνατά το μέσα μου: Έκθεση στον Εικαστικό Κύκλο ΔΛ

Ο Εικαστικός Κύκλος ΔΛ παρουσιάζει την ατομική έκθεση της Εγκράτειας Ρούμπου με τίτλο «κάποιες φορές ακούω τόσο δυνατά το μέσα μου».

Η χωρίς ανάσα βύθιση, οι εσωτερικές δονήσεις, το αγκομαχητό, η αδιάκοπη εσωτερική πάλη αφήνουν εκκωφαντικό αποτύπωμα στο ζωγραφικό έργο της Εγκράτειας Ρούμπου.

«Στους παλλόμενους από χρώμα και φως, λέξεις, γραμμές, προσθήκες χαρτιού, ουλές και ρωγμές αφαιρετικούς καμβάδες της, μετεωρίζεται με τρόπο συνοπτικό αλλά έξεργο η άυλη ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης», σημειώνει η Αρχαιολόγος – Ιστορικός της Τέχνης Ίρις Κρητικού. Και η καλλιτέχνιδα, με μία «διαδικασία “εξάχνωσης και μεταμόρφωσης” μέσα από τη θαρραλέα ζωγραφική πράξη που εγκαταλείποντας κάθε δικλείδα κοσμητικής ασφάλειας, αφηγείται με τρόπο λιτό και σωματοποιημένο μία προσωπική εμπειρία του κόσμου», μας προσκαλεί να δούμε πέρα από την επιφάνεια, να συντονιστούμε με τη φωνή μέσα μας.

«Η ανάγκη μου να βυθιστώ κάτω από την επιφάνεια», σημειώνει η Εγκράτεια Ρούμπου, «η βύθιση στη λάσπη του Samuel Beckett στο Πώς Είναι, στο 4.48: Ψύχωση, στο Λαχταρώ της Sarah Kane, η κατάβαση στην κόλαση του Δάντη, αποτυπώνεται μέσα από ένα εσωτερικό σύστημα επαναλαμβανόμενων εικόνων και αναμνήσεων. Διαφορετικές σημειώσεις που συνομιλούν πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια. Κείμενα στα οποία επεμβαίνω ζωγραφικά, ανακατεύονται και ξαναγράφονται από την αρχή. Λέξεις, φράσεις, σημάδια και στίγματα που προκύπτουν από την επαναλαμβανόμενη γραφή, μια γραφή αυτόματη, ένας εικαστικός εξαγνισμός. Τη χειρονομία, την ύλη του χρώματος, τη συνύπαρξη και την πάλη όλων αυτών των στοιχείων στην ίδια τη ζωγραφική επιφάνεια. Αυτό το “σκάλισμα”, “σκάψιμο” στα διαφορετικά επίπεδα που προκύπτουν με φέρνει αντιμέτωπη με το βάρος της ίδιας της ύπαρξης».

Είναι εδώ όπου ο ζωγραφικός μονόλογος μετουσιώνεται σε διάλογο, για όποιον τολμά έστω και μία βουτιά στο αβέβαιο της ανθρώπινης ύπαρξης. Πρόκειται για ένα ταξίδι αναζήτησης. Μία διαδρομή δύσκολη. Λέξεις, που αν και άηχες, ηχούν με την εκκωφαντική τους σιωπή. Φράσεις, συνειδητές ή και ασυνείδητες, χρώμα και φως, επαναλαμβανόμενα μοτίβα, παράδοξες λεπτομέρειες που μετά βίας γίνονται αντιληπτές, στιγμιαία θραύσματα ενός εσωτερικού «μουρμουρητού». Στροφή έσω.

Όπως σημειώνει η Ίρις Κρητικού, πρόκειται «για μια γενναία επιστροφή στη φωτεινά οδυνηρή Αποτυχία του Μπέκετ, στη στροβιλική περιδίνηση, στη στροφή έσω και στην ύστατη Έξοδο του “Λαχταρώ”. Στο Καθαρτήριο του νου και στη συμπαντική μήτρα της γένεσης και του κόσμου που εξακολουθητικά μας γκρεμίζει στο έρεβος και μας εξυψώνει για λίγο ακόμη στο φως».

Πηγή:
https://www.culturenow.gr/egkrateia-roympoy-kapoies-fores-akoyo-toso-dynata-to-mesa-moy-ekthesi-ston-eikastiko-kyklo-dl/
www.culturenow.gr

Στον Γκέοργκ Μπάζελιτς (Georg Baselitz) είναι αφιερωμένη η νέα έκθεση που παρουσιάζεται στο Μουσείο Αλμπερτίνα (ALBERTINA Museum).

Ηέκθεση “Georg Baselitz – 100 Drawings” θα είναι ανοιχτή για το κοινό μέχρι και τις 17 Σεπτεμβρίου 2023.

Ο Γκέοργκ Μπάζελιτς (Georg Baselitz) πήρε την απόφαση να δωρίσει 100 έργα του που διαμοιράστηκαν ισόποσα στο ALBERTINA Museum (Μουσείο Αλμπερτίνα) και στη Morgan Library (Βιβλιοθήκη Μόργκαν).Τα έργα που παρουσιάζονται δεν είναι απλώς σκίτσα ή πρωταρχικά σχέδια αλλά διαφορετικές εικαστικές προκλήσεις που θέτει ο καλλιτέχνης στον εαυτό του.

Εκτείνονται χρονικά από πρώιμα έως και σύγχρονα έργα, που αναδεικνύουν τη μεγάλη σημασία των σχεδίων στη δουλειά του καλλιτέχνη· σχέδια που είναι μεν αυτόνομα, ωστόσο συνδέονται με τους πίνακές του μέσα από τα μοτίβα τους.Η δουλειά του Georg Baselitz έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση και πιο συγκεκριμένα στη ριζική ανατροπή της ιστορίας της τέχνης της περιόδου μετά το 1945.

Η συγκεκριμένη αναδρομική έκθεση υπογραμμίζει την πορεία του Baselitz για την αναζήτηση μιας νέας μεθόδου απεικόνισης, μιας πρωτότυπης δημιουργικής γλώσσας. Για αυτόν τον σκοπό, ο καλλιτέχνης μελετά εκτενώς την ιστορία της τέχνης, στην οποία αντιπαρατίθεται επαναστατικά, αναπτύσσοντας τις ρηξικέλευθες δημιουργίες του. Η ανατροπή των μοτίβων, αναδεικνύει το λογικό βήμα προς την απελευθέρωση από το περιεχόμενο, ώστε να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στο σχέδιο.

Georg Baselitz
Ο Γκέοργκ Μπάζελιτς (Georg Baselitz) γεννήθηκε το 1938 στην Deutschbaselitz της Σαξονίας. Ζει και εργάζεται μεταξύ του Ammersee στη Γερμανία, της Βασιλείας στην Ελβετία, της Ιμπέρια της Ιταλίας και του Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Έργα του ανήκουν σε σημαντικές συλλογές όπως το Berlinische Galerie Museum of Modern Art στο Βερολίνο, το Μουσείο Ludwig στην Κολονία, το Städel Museum στη Φρανκφούρτη, το Centre Georges Pompidou στο Παρίσι, το ίδρυμα Beyeler στη Βασιλεία, την Tate Modern στο Λονδίνο, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη, τη συλλογή Fisher στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο και το Μουσείο Solomon R. Guggenheim Museum στη Νέα Υόρκη.

Μερικές από τις πιο σημαντικές εκθέσεις έργων του περιλαμβάνουν: “Georg Baselitz—A Retrospective», Art and Exhibition Hall of the Federal Republic of Germany στη Βόννη (2004), “Baselitz—Remix”, Pinakothek der Moderne στο Μόναχο (2006, η έκθεση ταξίδεψε και στο Μουσείο Albertina της Βιέννης), “Georg Baselitz: A Retrospective”, Royal Academy of Arts στο Λονδίνο (2007, παρουσιάστηκε και στο MADRE,στη Νάπολη), “Georg Baselitz: The Russian Paintings”, Musée d’Art Moderne στο Saint-Étienne (2007, επίσης παρουσιάστηκε στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Σεούλ και το Deichtorhallen στο Αμβούργο), “Georg Baselitz: Pinturas Recentes” στην Pinacoteca του Σάο Πάολο (2010–11), “Georg Baselitz” και “Baselitz as Sculptor” στο Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris (1996-97 / 2011–12), “Georg Baselitz: Works from 1968 to 2012” στο Μουσείο Essl της Βιέννης (2013), “Georg Baselitz—How it began…”, State Russian Museum, Αγία Πετρούπολη (2015), “Georg Baselitz – Back then, in between, and today”, Haus der Kunst, Μόναχο (2014–15), στην 56η Μπιενάλε Βενετίας (2015) και “Georg Baselitz: The Heroes,” στο Städel Museum στη Φρανκφούρτη (2016). (Πηγή: Γκαλερί Gagosian)

Πηγή: albertina.at
Κεντρική εικόνα θέματος: Georg Baselitz: Back to School Days, 2005, 100 × 70 cm Ink, watercolor and gouache on paper (The ALBERTINA Museum, Vienna – Gift of the Georg and Elke Baselitz Family © Georg Baselitz 2023), Photo: George Meister, Munich, courtesy Galerie Fred Jahn. Ανακτήθηκε από: albertina.at

https://www.culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/georg-baselitz-100-drawings-ekthesi-sto-moyseio-almpertina/

Η 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης παρουσιάζει την διεθνή ομαδική έκθεση “Μυστήριο 3 Ελευσίνα Mon Amour: Αναζητώντας τον Τρίτο Παράδεισο”.

Το Μυστήριο 3 Ελευσίνα Mon Amour πραγματοποιείται σε επιμέλεια της Κατερίνας Γρέγου, καλλιτεχνικής διευθύντριας του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ), με τη συμμετοχή 16 καλλιτεχνών από εννέα χώρες, η πλειοψηφία των οποίων έχουν δημιουργήσει νέα έργα για την έκθεση.

Η έκθεση προτείνει μια κοινωνικοπολιτική ανάγνωση της Ελευσίνας και της ευρύτερης περιοχής του Θριάσιου πεδίου, εμπνευσμένη από το βιβλίο Storming the Gates of Paradise: Landscapes for Politics (2008) της συγγραφέα, ιστορικού, περιβαλλοντολόγου και ακτιβίστριας Rebecca Solnit, η οποία προσεγγίζει την πολιτική μέσω της κοινωνικής ανάλυσης του τόπου και του τοπίου. Η έκθεση λαμβάνει επίσης υπόψη της το ιστορικό παρελθόν, το οποίο έχει συμβάλει καθοριστικά στη σημερινή ταυτότητα της πόλης. Συρράπτει μνήμη και εμπειρία, χώρο και χρόνο, παρελθόν και παρόν και προτείνει επιπλέον μια ψυχογεωγραφική ανάλυση της πόλης.

Πολλοί από τους καλλιτέχνες της έκθεσης εξερευνούν συγκεκριμένα κεφάλαια της ιστορίας και του παρόντος –δημόσιου αλλά και ιδιωτικού– της Ελευσίνας και πραγματεύονται τα τραύματα και τις προσδοκίες της, και το πώς αυτά συχνά συνδέονται μεταξύ τους. Αν και τα περισσότερα έργα έχουν ως αφετηρία τον ίδιο τον τόπο της Ελευσίνας, το νόημα και η σημασία τους δεν περιορίζεται σε αυτόν, αλλά σχετίζεται με ευρύτερα σύγχρονα κοινωνικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά και γεωπολιτικά ζητήματα και διαδικασίες που αφορούν τόπους σε μετάβαση και μετασχηματισμό αλλά και την σημερινή παγκοσμιοποιημένη συνθήκη. Η πόλη της Ελευσίνας, χαρακτηριστική μεταβιομηχανική περίπτωση, είναι ιδανικό μέρος για να διερευνηθούν μερικές από τις σημαντικότερες σύγχρονες παγκόσμιες διαδικασίες και μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα της εποχής μας: από την οικονομική αναδιάρθρωση, τις ραγδαίες αλλαγές στην παραγωγική οικονομία και την εργασία, μέχρι το οικολογικό-περιβαλλοντικό ζήτημα, τη μετανάστευση, την πολιτειότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, και την πολιτιστική ταυτότητα. Το Μυστήριο 3 Ελευσίνα Mon Amour στόχο έχει –όπως αναφέρει και η Solnit στο βιβλίο της– να αποκαλύψει “την ομορφιά στο πιο σκληρό τοπίο και τον πολιτικό αγώνα στη φαινομενικά πιο γαλήνια θέα”, συνδέοντας την πολιτική, την ποιητική και την αισθητική.

Παραλλάσσοντας τον τίτλο της εμβληματικής ταινίας Hiroshima Mon Amour (Χιροσίμα αγάπη μου, 1959) του Alain Resnais, η έκθεση κοιτάζει προς αλλά και πέρα από την προφανή κληρονομιά μιας καταστροφής –στην περίπτωση της Ελευσίνας, όχι από τον πόλεμο όπως στην ταινία του Resnais, αλλά από τη βαριά βιομηχανία– και φέρνει επίσης στο προσκήνιο εκδηλώσεις ανθεκτικότητας, αλληλεγγύης, ελπίδας, αναγέννησης και συγκρότησης κοινοτήτων.

Τα ερωτήματα που θέτει η ταινία του Resnais είναι πάντα θεμελιώδη και υπό διαρκή διαπραγμάτευση: πρέπει να ξεχάσουμε το παρελθόν για να προχωρήσουμε στο μέλλον; Ή μήπως πρέπει να αναμετρηθούμε με το παρελθόν για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το μέλλον; Η Ελευσίνα, με τα στρώματα της ιστορίας της και τη μελλοντική βιομηχανική αρχαιολογία της, μοιάζει το ιδανικό μέρος για να θέσει κανείς αυτά τα ερωτήματα. Αν η ταινία Hiroshima Mon Amour διερευνούσε έναν συναισθηματικά εύθραυστο μεταπολεμικό κόσμο, η έκθεση Μυστήριο 3 Elefsina Mon Amour στρέφει το βλέμμα σε έναν μεταβιομηχανικό κόσμο σε μετάβαση, μετέωρη αβεβαιότητα και προσμονή.

Μέσα στην έκθεση θα παρουσιαστεί ταυτόχρονα μια αρχειακή έκθεση, σε επιμέλεια της Δώρας Βασιλάκου, με τίτλο Αισχύλεια: Ένα Αρχείο Μνήμης που εστιάζει στη σύνδεση του φεστιβάλ Αισχυλείων με τη σύγχρονη εικαστική δημιουργία από την ίδρυση του μέχρι και το 2016, χρονιά που η Ελευσίνα ανακηρύσσεται Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Μέσα από αρχειακό υλικό, αναδεικνύεται η πλούσια πολιτιστική παρακαταθήκη και παράδοση που άφησε ο θεσμός των Αισχυλείων στην Ελευσίνα και στους κατοίκους της και υπογραμμίζεται η σημαντικότητα του θεσμού ως προάγγελος της Ελευσίνας ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Κατερίνα Αποστολίδου / Βαγγέλης Βλάχος / Μαρίνα Γιώτη / Αναστασία Δούκα / Mahdi Fleifel / Ιgor Grubic / Aglaia Konrad / Ναταλία Μαντά / Adrian Paci / Şerban Savu / Sphinxes (Ιωάννα Τσάκαλου & Μάνος Φλέσσας) / Μαρία Τσάγκαρη / Δημήτρης Τσουμπλέκας / Μαριάννα Χριστοφίδου / Maarten Vanden Eynde

Συντελεστές:
Καλλιτεχνική διεύθυνση & επιμέλεια: Κατερίνα Γρέγου
Βοηθός επιμελήτρια: Δώρα Βασιλάκου
Σύμβουλος έρευνας: Γιώργος Σκιάνης
Εκτέλεση Παραγωγής: Γιώργος Ευσταθουλίδης – Constructivist Exhibitions & Αντωνία Χαντζή
Συντονισμός έργου: Ζωή Μoυτσώκου – Διεύθυνση Σύγχρονης Τέχνης 2023 Ελευσίς, Αναστασία Τσοπελάκη – αρχιτέκτων

Μία παραγωγή της 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης
Με την υποστήριξη του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ)

Κεντρική φωτογραφία θέματος: Mahdi Fleifel, Elefsina Notre Amour, 2023 (στιγμιότυπο)

https://www.culturenow.gr/mystirio-3-eleysina-mon-amour-h-kentriki-ekthesi-sygxronis-texnis-tis-2023-eleysis/
Πηγή: www.culturenow.gr

Το Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού παρουσιάζει την έκθεση «Χαλεπάς – Γλυπτικής μέγιστον μάθημα».

Μια έκθεση Γιανούλη Χαλεπά, όποτε οργανώνεται στην Τήνο δεν μπορεί να αποφύγει την ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, διάχυτη στο νησί του μαρμάρου, των μαρμαράδων και της Μεγαλόχαρης. Μια ιστορία θρύλο για τη γλυπτική που συνεπαίρνει ειδικούς και μη και επηρεάζει καθοριστικά τους Τηνιακούς. Το Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού παρουσιάζει μια νέα έκθεση που ενώνει για πρώτη φορά δυο σημαντικές συλλογές με έργα του κορυφαίου μας γλύπτη.

Η έκθεση «Χαλεπάς – Γλυπτικής μέγιστον μάθημα» από 10 Ιουνίου έως 16 Οκτωβρίου 2023, κάνει την παρουσία του Χαλεπά πιο έντονη αυτό το καλοκαίρι στο νησί του, την Τήνο.

Στη Χώρα, η Συλλογή Χαλεπά του Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου που στεγάζεται στο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού (Ι.ΤΗ.Π.) περιλαμβάνει το σημαντικότερο σύνολο γλυπτών της πρώτης και της κυρίως δεύτερης περιόδου του γλύπτη, όταν επιστρέφει στο νησί μετά τον εγκλεισμό στο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας το 1902. Εκεί δημιουργεί ένα έργο διαφορετικό από αυτό της νιότης του με ξεχωριστή σημασία για τη νεοελληνική γλυπτική. «Τα σημερινά του έργα εμφανίζουν τέχνην πρωτόγονον. Εις αυτά διέκρινα την γραμμήν, την φαντασίαν και τάσιν της νεωτέρας τέχνης», γράφει ο γλύπτης Θωμάς Θωμόπουλος το 1922 όταν τον επισκέφθηκε στην Τήνο. Και ακόμη «Θα είναι τιμή δια την Ελλάδα, δια τον κόσμο όλον και προπαντός διά την Τήνον, η μέριμνα διασώσεως του έργου του Χαλεπά». Ανάμεσα σε αυτά, το εντυπωσιακό Παραμύθι της Πεντάμορφης, Σάτυρος και Έρωτας (τρείς σπουδαίες πρώιμες εκδοχές), η Κοιμωμένη Αριάδνη, η Ηρωδιάς, ο Μέγας Αλέξανδρος ζωντανός και νεκρός, αμφιπρόσωπα έργα, αποτελούν θησαυρούς και έργα αναφοράς για τη νεοελληνική γλυπτική.

Η συλλογή του Ιδρύματος Ωνάση, η μεγαλύτερη ομάδα έργων του Χαλεπά (περισσότερα από τριάντα) έδωσε το έναυσμα το 2022 στο Τελλόγλειο Ίδρυμα στη Θεσσαλονίκη για τη μεγάλη έκθεση «Γιανούλης Χαλεπάς: Δούναι και Λαβείν», με γλυπτά, σχέδια και αρχειακό υλικό για τον καλλιτέχνη. Η συλλογή του Ιδρύματος Ωνάση συγκεντρώνει ουσιαστικά το μεγαλύτερο μέρος των έργων που βρίσκονταν στη συλλογή του Βασίλη και της Ειρήνης Χαλεπά, των ανεψιών του γλύπτη, οι οποίοι τον Αύγουστο του 1930 τον έφεραν να μείνει μαζί τους στην Αθήνα, στην οικία της οδού Δαφνομήλη, όπου ο καλλιτέχνης έζησε τα οκτώ τελευταία χρόνια της ζωής του έως τον Σεπτέμβριο του 1938.

Η παρούσα έκθεση Χαλεπάς – Γλυπτικής μέγιστον μάθημα από 11 Ιουνίου έως 16 Οκτωβρίου 2023 έρχεται να ενώσει κατά κύριο λόγο αυτά τα δύο εξαιρετικά σημαντικά σύνολα για το έργο του καλλιτέχνη, τη συλλογή του Ι.ΤΗ.Π. και τη συλλογή έργων του Ιδρύματος Ωνάση (συνολικά περισσότερα από 40 γλυπτά). Και στις δύο συλλογές περιλαμβάνονται έργα της πρώτης (εποχής της Κοιμωμένης) και κυρίως της δεύτερης περιόδου (Τήνου) του Χαλεπά. Σημαντικά έργα από την πρώτη περίοδο του καλλιτέχνη (1868-1878) που ‘επιστρέφουν’ στην Τήνο για να συναντήσουν τη Φιλοστοργία, που εκτίθεται στην Τήνο, είναι το περίφημο πορτρέτο της αδελφής του Κατερίνας, η προτομή του Δημητρίου Πολιορκητή, καθώς και η μικρή κεφαλή Κόρης (η τελευταία από τη συλλογή του Γιάννη Γαΐτη), έργα που τον συντρόφευαν όταν επέστρεψε στο νησί μετά το ψυχιατρείο της Κέρκυρας (1902-1930) και έδωσαν το έναυσμα για πολλές μετέπειτα δημιουργίες του σε Τήνο και Αθήνα. Σημαντικότατα είναι τα έργα από την περίοδο της Τήνου στο Ίδρυμα Ωνάση, το Παραμύθι της Πεντάμορφης σε πηλό, Η Γενοβέφα και οι Δήμιοί της (πηλός), ο Εκατόγχειρ (γύψος), καθώς και δύο νέα αποκτήματα του Ιδρύματος Ωνάση, το Μυστικό (γύψος, προ του 1927) και το πορτρέτο της Καλλιόπης Παπαδημητρακοπούλου (γύψος π. 1924).

Το «Γλυπτικής Μέγιστον Μάθημα» (κατά τον Δημ. Πικιώνη) αφορά την προσέγγιση και κατανόηση της δημιουργικής πορείας του γλύπτη, ιδιαίτερα όταν επιστρέφει στο νησί και στην τέχνη του μετά από μεγάλη δραματική διακοπή εργασίας 40 χρόνων. Ποιοι λόγοι, ποιες συνθήκες, γιατί στράφηκε στον πηλό και που οδήγησε την τέχνη του καταλήγοντας στα σημαντικά έργα της τελευταίας περιόδου που φιλοτέχνησε στην Αθήνα. Παρά τις δυσκολίες, παλιές και νέες στη ζωή του, παρακολουθούμε να αναδύεται ο ‘νέος’ Χαλεπάς με μια συγκλονιστική προσπάθεια και προσήλωση στην έρευνα της «ουσίας» της γλυπτικής, όπως αυτός την αντιλαμβανόταν.

Η έκθεση «Χαλεπάς – Γλυπτικής μέγιστον μάθημα» τελεί υπό την αιγίδα της Α.Ε. της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου.

Η έκθεση οργανώνεται από το Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ωνάση και τη συνεργασία του Τελλογλείου Ιδρύματος Τεχνών ΑΠΘ.

Κεντρική φωτογραφία θέματος: Παραμύθι της Πεντάμορφης ΙΙ, 1918, γύψος, 80x109x90 εκ., Συλλογή ΠΙΙΕΤ, Μόνιμη Έκθεση ΙΤΗΠ

Πηγή: Culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/xalepas-glyptikis-megiston-mathima-ekthesi-sto-idryma-tiniakoy-politismoy/

Η Στέγη Ιδρύματος Ωνάση παρουσιάζει το πρόγραμμα των εκδηλώσεων για τα “Plásmata ΙΙ: Ioannina”.

Μια πόλη που πρέπει να επισκεφτούμε, μια σειρά εκδηλώσεων που δεν θέλουμε να χάσουμε.
29 διαφορετικοί σταθμοί στην πόλη των Ιωαννίνων, μια παραλίμνια διαδρομή γεμάτη ιστορίες, data και Γιάννενα.

Από το Πεδίον του Άρεως στα Γιάννενα, από το πάρκο στη λίμνη, τα Plásmata ΙΙ της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, ανθρώπινα, παράξενα, ψηφιακά, μεταφυσικά, κατοικούν στην πόλη των Ιωαννίνων, για τρεις εβδομάδες, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2023.

Έκθεση, συναυλίες, εργαστήρια, συζητήσεις, περιηγήσεις, για θεατές κάθε ηλικίας, με ελεύθερη είσοδο.

Plásmata ΙΙ: Ioannina: Η ιστορική πόλη των Ιωαννίνων γεμίζει Plásmata από 16 Ιουνίου έως 9 Ιουλίου 2023. Πλάσματα ανθρώπινα, παράξενα, ψηφιακά, μεταφυσικά. Πλάσματα με πολυπολιτισμική αύρα και πλάσματα φτιαγμένα ειδικά για τα Γιάννενα. Ζωντανά γλυπτά, μια λίμνη που μιλάει, ένας εξαφανισμένος λευκός ρινόκερος, ηχογραφημένα όνειρα, αλγοριθμικές δημιουργίες. Συναυλίες από τη Μαρίνα Σάττι μέχρι την Caterina Barbieri, μουσικοί και djs από τα Γιάννενα, την Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα, ένα τροχήλατο ραδιοφωνικό στούντιο του Movement Radio της Στέγης που πλημμυρίζει μουσικές την πόλη με ένα πρόγραμμα βαθιά τοπικό και για αυτό πραγματικά παγκόσμιο. Περιηγήσεις για μικρούς και μεγάλους, εργαστήρια για την τέχνη της βιβλιοδεσίας, τις τεχνικές παραγωγής μαλλιού, τις μεθόδους καλλιέργειας μανιταριών, τον ψηφιακό σχεδιασμό τοπικών υλικών. Εκδηλώσεις για την καινοτομία, τις ανοικτές τεχνολογίες, την τεχνολογική αυτονομία και την ενεργειακή δημοκρατία. Παρουσιάσεις καλλιτεχνικών εργασιών από φοιτητές των σχολών του Πανεπιστημίου των Ιωαννίνων, και επανενεργοποίηση καλλιτεχνικών έργων της πόλης. Συζητήσεις με καλλιτέχνες και επιμελητές της έκθεσης, μέλη της ακαδημαϊκής και επαγγελματικής κοινότητας των Ιωαννίνων, για τη σχέση της τεχνολογίας με την παράδοση, την τέχνη, το μέλλον και την Ιστορία, περφόρμανς που συμπεριλαμβάνουν την πολυφωνία, το ηπειρώτικο μοιρολόι, τη γλώσσα και τη μεταμφίεση.

Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, μετά την Αθήνα και το Πεδίο του Άρεως, εμπνέεται από τα Γιάννενα και παρουσιάζει τα Plásmata ΙΙ: Ioannina, μια εμπειρία που φέρνει κοντά την τεχνολογία, την πόλη και τη φύση. Tα Plásmata ΙΙ: Ioannina προτείνουν νέες διαδρομές και συμβιώσεις στο όριο της πόλης και της λίμνης Παμβώτιδας, επεκτείνοντας τον διάλογο ανάμεσα στο υλικό και το άυλο, το κέντρο και την περιφέρεια, το παρελθόν και το μέλλον. Μάς καλούν να περιπλανηθούμε σε 29 διαφορετικούς σταθμούς, σε μια διαδρομή κατά μήκος της μεθορίου του Κάστρου και της λίμνης, όπου κυριαρχούν τα 19 έργα της έκθεσης, αλλά και οι ιστορίες που χαρακτηρίζουν 10 ξεχωριστά, κάποιες φορές μυστικά, τοπόσημα των Ιωαννίνων. Οι 29 σταθμοί βρίσκονται σε αδιαχώριστη συνάφεια με το περιβάλλον της πόλης, και είναι η αφορμή για να ανακαλύψουμε ορισμένες ορατές ή απόκρυφες λεπτομέρειες, προϋπάρχοντα στοιχεία, σχισμές, αστικές μυθοπλασίες και μη ανθρώπινους οργανισμούς που συνδιαλέγονται με τα έργα, τα Γιάννενα και, προπάντων, με εμάς τους ίδιους και το μέλλον μας.

Τα Γιάννενα, η ιστορική πόλη των γραμμάτων, των ευεργετών και των τεχνών –«η πρώτη στ’ άρματα, στα γρόσια και τα γράμματα»–, με σχεδόν ριζωματική πολιτική, γλωσσική και θρησκευτική ιστορία, είναι ένας τόπος συνδεδεμένος με τη λίμνη και την πέτρα: μια πόλη που εκτείνεται στον χρόνο και τον χώρο μέσα από διαφορετικά δίκτυα εθνικών ευεργετών, δίκτυα που προήγαγαν την καινοτομία και την ελεύθερη διακίνηση της γνώσης, δίκτυα διαφορετικών θρησκευτικών αντιλήψεων και δίκτυα ανθρώπων που ξεπερνούσαν τον αστικό ιστό της πόλης, αγκαλιάζοντας τα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Τα Γιάννενα υπήρξαν ανέκαθεν ένας υπερτοπικός ιστός: αυτό το τόσο ξεχωριστό γιαννιώτικο δίκτυο που αναπτύχθηκε γύρω από τη λίμνη γίνεται ο καταλύτης στα Plásmata ΙΙ: Ioannina για να ξεκινήσουμε έναν νέο κύκλο διαλόγου για τον δημόσιο χώρο και να αναρωτηθούμε πάνω στη συνεχόμενη πρόκληση της –διαρκώς παρούσας– τεχνολογίας στη ζωή μας. Μας είναι τόσο οικεία ως καθημερινότητα και, ταυτόχρονα, τόσο ξένα και παράδοξα. Τι μπορεί να μας αποκαλύψει η μηχανική μάθηση για τις βαθύτερες δομές της παράδοσης, για τους θρήνους μας, τη χειροτεχνία, τους ίδιους μας τους μύθους;

Δεκαεννιά έργα τέχνης από Έλληνες και διεθνείς καλλιτέχνες, τα περισσότερα σε νέες αναθέσεις, εξερευνούν την έλευση και την εξαφάνιση του ψηφιακού μέσα σε μια νέα υλικότητα που διαχέεται στα σώματα, στη φύση, ακόμη και στις σκέψεις, στις συνομιλίες, στα τραγούδια και στα όνειρά μας. Έργα που αφουγκράζονται τον παλμό της πόλης των Ιωαννίνων και μας συστήνουν νέα Πλάσματα, σε μια διαδρομή που αναπτύσσεται γύρω από τη μαγική λίμνη Παμβώτιδα.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Μαρία Βαρελά, Νικομάχη Καρακωστάνογλου, Κατερίνα Κομιανού, Μαρία Λουίζου, Αφροδίτη Παναγιωτάκου & Μανώλης Μανουσάκης, Μαλβίνα Παναγιωτίδη, Πάνος Σκλαβενίτης, Στεφανία Στρούζα, Θεόκλητος Τριανταφυλλίδης, Entangled Others, Matthias Fritsch, John Gerrard, Alexandra Daisy Ginsberg, Christian Mio Loclair, Maenads, Matthew Niederhauser & Marc Da Costa, slow immediate, Universal Everything, WordMord.

Στην παραλίμνια διαδρομή τα Γιάννενα παρελαύνουν φιγούρες που μεταμορφώνονται μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, μανιτάρια που μεταβάλλονται μέρα με τη μέρα, γλυπτά που αλλάζουν χρώματα, τραγουδούν με ανθρώπινες –ή μη– φωνές, μας μυούν στη γιαννιώτικη αργυροχοΐα αναζητώντας τους τρόπους με τους οποίους η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να διασώσει την παράδοση. Υβριδικά πλάσματα μιλούν τις γλώσσες που συνθέτουν το παλίμψηστο της πόλης, μας αποκαλύπτουν τη μαντεία του νερού ως μέσο χειραφέτησης για τις φωνές που δεν μπορούν να ακουστούν και υλικοποιούν τις τοπικές παραδόσεις και τα έθιμα. Ολάνθιστα δάση μέσα σε terrarium, ζώα που έχουν εκλείψει αλλά επανέρχονται ψηφιακά στη ζωή, συνθετικές μέδουσες βγαλμένες μέσα από αλγοριθμικά όνειρα και ένα σώμα από τις γυναίκες που χάθηκαν στη λίμνη, αλλά είναι πάντα εκεί, μας καλούν να χαθούμε στις δυνάμεις της φύσης που είναι εκεί προαιώνιες, δυνατές, ακατάλυτες. Δείτε τα πτηνά της λίμνης και το Μιτσικέλι μέσα από τα μάτια της τεχνητής νοημοσύνης, τραγουδήστε πολυφωνικά, θαυμάστε μια σημαία από φλόγες που κυματίζει – καταμεσής, θαρρείς – της λίμνης, περιπλανηθείτε με τη φαντασία σας σε ένα εμβυθιστικό λουτρό -από ήχους, εικόνες και λόγια για τα Γιάννενα και την ιστορία τους, βουτήξτε ψηφιακά στον βυθό της λίμνης με μια μέδουσα, ζήστε την περιπέτεια μαζί με ανθρώπινα, παράξενα, ψηφιακά, μεταφυσικά Πλάσματα.

Η πόλη μοιράζεται τις ιστορίες και τις παραδόσεις της και οι καλλιτέχνες εμπνέονται. Ανάμεσα στα έργα της έκθεσης, παρουσιάζονται 11 νέα έργα ειδικά δημιουργημένα για τα Γιάννενα, τον πολιτισμό και τα ιδιαίτερα γνωρίσματα της πόλης και του φυσικού περιβάλλοντος της. Μελετώνται μύθοι και θρύλοι της πόλης, παραδοσιακές τέχνες, κοινωνικές τελετουργίες, γλωσσικά ιδιώματα και μοιρολόγια, αναγνωρίζοντας και τονίζοντας τη σημασία της πολλαπλότητας, της πολυφωνίας και της συμβίωσης. Βιότοποι, οικοσυστήματα, καθώς και η ίδια η λίμνη με τον βαθύ της χρόνο αποτελούν αφορμή για να συζητηθούν ζητήματα υπερτοπικά σχετικά με τη βιωσιμότητα του πλανήτη. Με διαφορετικά σημεία εκκίνησης, τα έργα έχουν ως κοινό παρονομαστή την έμφαση στον ρόλο διαφορετικών υποκειμένων και οντοτήτων στη δημιουργία και επαναδημιουργία κόσμων που βασίζονται στην αναγνώριση της αλληλεξάρτησης και της συνύπαρξης. Σε αυτό το πλαίσιο, τεχνολογίες, τέχνες και τεχνικές –παλιές και νέες– συναντώνται μαζί με τις χρονικότητές τους και τον ρόλο που έπαιξαν το πολιτισμικό πλαίσιο και ο τόπος.

Με τα Plásmata ΙΙ: Ioannina, η Στέγη συνεχίζει τη συζήτηση για το ψηφιακό, όχι ως κάτι δομημένο σε απαστράπτουσες LED οθόνες και κυκλώματα υπολογιστών, αλλά ως κάτι οργανικό που φυτρώνει μέσα στη λίμνη, που μοιάζει με τη βροχή που δεν σταματάει ποτέ, που ενυπάρχει στους ήχους των πουλιών και στα πλατάνια της παραλίμνιας διαδρομής. Τα Γιάννενα δίνουν τη δυνατότητα να αναπτύξουμε τη σκέψη μας σε τέσσερις διαστάσεις (αν συμπεριλάβουμε και τον χρόνο), να κοιτάξουμε τα βάθη και τις διαστρωματώσεις μιας πόλης που αναπτύσσεται σαν παλίμψηστο και η οποία εκτείνεται μέσα από τις δράσεις και τις κινήσεις των ανθρώπων της πέρα από τον τωρινό χρόνο και τον πεπερασμένο τόπο. Στα Γιάννενα συνειδητοποιείς πως ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την τεχνολογία σήμερα είναι η αέναη τελετουργία με την οποία ανέκαθεν συμβίωναν οι κάτοικοι, σχηματίζοντας δίκτυα που ξεπερνούσαν τα σαφή όρια της λίμνης και της πόλης: παρόντα σε κάθε ιστορική περίοδο των Ιωαννίνων, στην τουρκοκρατία, τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό και τους εθνικούς ευεργέτες, στην ανάμειξη των διαφορετικών θρησκευτικών κοινοτήτων, στην επιχειρηματική δυναμική της αργυροχρυσοχοΐας, της μεταλλουργίας και της κτηνοτροφίας, στη διαμετακομιστική θέση τους στα Βαλκάνια και την Ευρώπη, αλλά και στις μεταναστευτικές ροές, στον εναργή παλμό της ως πεδίο δράσης των φοιτητών στον άξονα της νέας γνώσης και της καινοτομίας.

Η τεχνητή νοημοσύνη, τα ψηφιακά δίκτυα και οι μαζικές συγκεντρώσεις δεδομένων δημιουργούν τη νέα μας καθημερινότητα, στην οποία η ώσμωση φυσικού και ψηφιακού συνιστά την πραγματικότητά μας. Καθώς η τεχνολογία σε όλες της τις εκφάνσεις αποκτά ηγεμονικό χαρακτήρα, σταδιακά εξαφανίζεται από το προσκήνιο αφήνοντας μόνο ίχνη. Καθίσταται αόρατη και διαρκώς παρούσα. Διεκδικεί τον χρόνο και τον χώρο μας. Τα Plásmata ΙΙ: Ioannina μάς καλούν να αναζητήσουμε τρόπους για να υπονομεύσουμε την ηγεμονικότητά της, μέσα από το συνηθισμένο, το οικείο και, ταυτόχρονα, ανοίκειο, μυθικό και υγρό. Αυτό που αναδύεται στον τόπο των Ιωαννίνων είναι ο λόγος για τον οποίο τα Plásmata ΙΙ: Ioannina βρίσκονται εδώ.

Πέρα από τα έργα, η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση προτείνει ένα πρόγραμμα που συνδιαλέγεται με την πόλη καθ’ όλη τη διάρκεια της έκθεσης Plásmata IΙ: Ioannina. Το Movement Radio, ο διαδικτυακός σταθμός της Στέγης, αναλαμβάνει τη μουσική επιμέλεια στα Plásmata IΙ: Ioannina και εκπέμπει καθημερινά από τα Γιάννενα κατά τη διάρκεια της έκθεσης. Από τις 16 Ιουνίου έως τις 9 Ιουλίου το Movement Radio θα κινείται στα Γιάννενα μ’ ένα τροχήλατο στούντιο, εκπέμποντας μουσική 24/7, δίνοντας ρυθμό στην πόλη με ζωντανές εμφανίσεις, DJ sets, συζητήσεις, συνεντεύξεις και ραδιοφωνικά προγράμματα και δημιουργώντας ένα σημείο συνάντησης μεταξύ της τοπικής μουσικής σκηνής των Ιωαννίνων αλλά και καλλιτεχνών από την Αθήνα και το εξωτερικό.

Το πρόγραμμα του Movement Radio αποτελεί οργανικό μέρος της έκθεσης, καθώς επεκτείνει την εικαστική διάσταση που έχουν τα Plásmata IΙ: Ioannina, επιχειρώντας την κατασκευή ενός χάρτη που συνδέει τη γεωγραφία με τον ήχο, το κέντρο με την περιφέρεια, το παγκόσμιο με το τοπικό. Εξερευνώντας τη ρευστότητα των εδαφικών και των μουσικών συνόρων, ανακαλύπτει τη ζωή και τους ήχους που κατοικούν στα ρήγματα των κυρίαρχων ιστορικών αφηγήσεων και αντηχούν ακόμα μέσα από τα θεμέλια της πόλης των Ιωαννίνων.

H «μουσική εκκίνηση» της έκθεσης στις 16 Ιουνίου φέρνει στην πλατεία Μαβίλη τη Μαρίνα Σάττι, σε ένα ξεχωριστό μουσικό event που γεφυρώνει την παράδοση με τον ηλεκτρονικό ήχο. Το lineup της ημέρας ολοκληρώνεται με τους ρετρό κινηματογραφικούς sci-fi ήχους του Αθηναίου synthwave παραγωγού ΦΩΝόΠΤΙΚΟΝ, τους reggaeton ρυθμούς της DJ Rosa Pistola από το Μεξικό, τους μελωδικούς ήχους της Ανθής Κύρκου και το ηλεκτρισμένο rap της VIKKIE. Λίγες μέρες μετά, στις 29 Ιουνίου, στο επιβλητικό κάστρο του Ιτς Καλέ θα παρουσιαστεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές της ηλεκτρονικής μουσικής σύμφωνα με τον διεθνή μουσικό Τύπο, η Ιταλίδα συνθέτρια Caterina Barbieri. Η Barbieri παντρεύει το αιθέριο με το μοντέρνο, αντλώντας έμπνευση από την κλασική και την μπαρόκ μουσική παράδοση, τον μινιμαλισμό αλλά και τις σύγχρονες πειραματικές σκηνές.

Από τα Παλιά Σφαγεία, τα Λιθαρίτσια και το Τζαμί της Καλούτσιανης, το Movement Radio επιμελείται και οργανώνει μια πληθώρα από μουσικά δρώμενα: χιπ χοπ και ραπ ζωντανές εμφανίσεις και DJ sets από τους Moose και Χαρά, αλλά και από τους DJs Black Athena, Escapade και Kairo. Selections από εδραιωμένους local DJs, όπως οι Built On Soil και Νίκος Τσίνος, αλλά και punk rock εμφανίσεις των Moses Remax, Elephant, Schizodolls από τα Γιάννενα και των Enough! από την Αθήνα. Μια πολυμεσική συναυλία από το ONX Studio, τον «επιταχυντή» καριέρας του Ιδρύματος Ωνάση και του New Museum στη Νέα Υόρκη, ο οποίος εστιάζει στις ψηφιακές τεχνολογίες και στην καλλιτεχνική δημιουργία, με πειραματικούς club ήχους από τους Janet Davis, Whystine, S.T.M.C, Poor J’Darr και Voltnoi. Καλοκαιρινά μονοπάτια με dub, dancehall, calypso και lovers rock από τους KEMAΛ και A@H2O, και experimental μελωδικές εξερευνήσεις από τον Στέλιο Λαλούση και τη Lou, καθώς και πολλά ακόμα ονόματα. Αυτές οι συναντήσεις πολλών διαφορετικών φωνών, ήχων και μουσικών προσεγγίσεων αναδεικνύουν τα Γιάννενα ως μια αντανάκλαση ολόκληρων των Βαλκανίων, ως έναν τόπο υβριδικό, σημαδεμένο από τις μετακινήσεις, τον νομαδισμό, την ιστορική συνύπαρξη ομοιοτήτων και διαφορών.

Παράλληλα, μια σειρά από εκπαιδευτικά προγράμματα που σχεδίασε ο τομέας Παιδείας του Ιδρύματος Ωνάση δεν συνοδεύουν μόνο την έκθεση, αλλά συνομιλούν με το παρελθόν και το μέλλον των Ιωαννίνων, ανοίγουν έναν διάλογο ανάμεσα στο υλικό και το άυλο και μας καλούν να αναζητήσουμε τις καταβολές μας για να ονειρευτούμε το μέλλον μας. Μια σειρά από περιηγήσεις σε επιλεγμένα έργα κατά μήκος της παραλίμνιας διαδρομής από τις 17 Ιουνίου και μετά, εργαστήρια για τη συνύπαρξη φύσης και τεχνολογίας, την τέχνη της βιβλιοδεσίας, τις τεχνικές παραγωγής μαλλιού και τις διαφορετικές μεθόδους καλλιέργειας μανιταριών, μας καλούν να ανακαλύψουμε τα “Plásmata” με έναν δημιουργικό, διαδραστικό τρόπο. Πώς η τέχνη γίνεται ο τρόπος να συναντηθούν δημιουργικά το ψηφιακό και το τοπικό, η φύση και ο άνθρωπος, η ιστορία και οι θρύλοι; Πώς τα μανιτάρια μπορούν να μας βοηθήσουν να καταπολεμήσουμε τη ρύπανση στον πλανήτη; Τι σχέση έχει η Ωνάσειος Βιβλιοθήκη με τα Γιάννενα και πώς αυτό μας συνδέει με την ιστορία της τυπογραφίας; Πόσο κοντά μπορεί να μας φέρει ένας 3D printer με την παράδοση των υφαντών σε αργαλειό;

Οι εκπαιδευτικές δράσεις συνοδεύονται από εκδηλώσεις που αναδεικνύουν τη σύγχρονη πολυσχιδή ακαδημαϊκή, καινοτομική και καλλιτεχνική δραστηριότητα της πόλης των Ιωαννίνων. Μια σειρά από ημερίδες, ομιλίες και εργαστήρια στις 27, 28 και 29 Ιουνίου θέτουν εκ νέου το ερώτημα της καινοτομίας με όρους βιώσιμης, οργανικής και τοπικής ανάπτυξης. Θα πραγματοποιηθούν ημερίδες για την καινοτομία σε συνδιοργάνωση με την Google και τη Μονάδας Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, για την τεχνολογική αυτονομία με την Ένωση Φορέων Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας Περιφέρειας Ηπείρου, το OpenBionics & New Dexterity Lab και το P2P Lab, και για την ενεργειακή δημοκρατία με την Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση Τα Ψηλά Βουνά. Επιπλέον, θα παρουσιαστούν εκθέσεις με έργα των φοιτητών του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών & Επιστημών της Τέχνης, της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων καθ’ όλη τη διάρκεια της έκθεσης, ενώ θα παρουσιαστεί η επόμενη φάση εξέλιξης του Ερευνητικού Έργου PALIMPSEST με έμφαση στην ένταξη διαμεσικών έργων τέχνης στον ιστό της πόλης των Ιωαννίνων.

Εκτός από το μουσικό και το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, υπάρχει και μία σειρά από περφόρμανς, καθώς τρία έργα της έκθεσης ενεργοποιούνται το Σάββατο 17 Ιουνίου από τις και τους δημιουργούς τους και φιλοξενούνται στους χώρους των αντίστοιχων εικαστικών εγκαταστάσεων και πέρα από αυτούς. Οι περφόρμανς αυτές αντλούν υλικό από την παράδοση και τον πολιτισμό των Ιωαννίνων και της Ηπείρου φέρνοντας μαζί διαφορετικές χρονικότητες και τονίζοντας ζητήματα υπερτοπικά και σύγχρονα. Η πολυφωνία, το τραγούδι, η γλώσσα και η μεταμφίεση δίνουν μορφή σε αφηγήσεις και επιτελέσεις που αφορούν στην αναγνώριση, συνάντηση και συμπερίληψη διαφορετικών υποκειμένων και κόσμων. Ο Πάνος Σκλαβενίτης με το έργο του #thehead | Zéte στήνει μια γιορτή με αφορμή το καρναβαλικό, οι WordMord με το έργο τους Λιμνήμη, Λιμνήμη, Λιμνήμη (μονοπάτια διαφυγής / θυελλώδη νήματα) μας προσκαλούν σε μια περιπατητική περφόρμανς με αφορμή ένα μη δυαδικό και υβριδικό πλάσμα της λίμνης, ενώ η Μαρία Λουίζου με το Six breaths per minute μεταμορφώνει κεραμικά γλυπτά σε μουσικά κελύφη εμπνευσμένη από το ηπειρωτικό μοιρολόι κι ενάντια σε κάθε μορφή βίας.

Στις 18 Ιουνίου (11:00-17:00) μια σειρά από συζητήσεις προσεγγίζουν διαφορετικές πλευρές και φωνές της πόλης – συνιστούν μια ακόμα απόπειρα εμβύθισης στον τόπο και τον χρόνο μέσω υλικών και τεχνολογιών που επιζητούν μια παράλληλη πραγματικότητα, μια εναλλακτική αφήγηση και Ιστορία. Μέσα από τον μύθο και την παραμυθία, τις εντοπιότητες της τέχνης και της παράδοσης, αλλά και τα φυσικά και κοινωνικά οικοσυστήματα της περιοχής των Ιωαννίνων, προσπαθούμε να μιλήσουμε για το παρανεωτερικό που είμαστε, αναζητώντας τις πολλαπλές του εκφάνσεις στην καθημερινότητά μας, αλλά και τις προβολές του σε πιθανά υπερτοπικά και συλλογικά μέλλοντα. Στη σειρά συζητήσεων συμμετέχουν καλλιτέχνες και επιμελητές της έκθεσης, καθώς και μέλη της ακαδημαϊκής και επαγγελματικής κοινότητας των Ιωαννίνων.

Στα Ιωάννινα του 2023 καταργούνται τα αυστηρώς καθορισμένα σύνορα ανάμεσα στο κέντρο και την περιφέρεια. Το τοπικό εμπνέει και εμπνέεται από την τέχνη, καθιστώντας το μήνυμά της υπερτοπικό. Η πόλη γίνεται –ξανά– το επίκεντρο ενός δικτύου εμπειριών, εικόνων και δεδομένων αγκαλιάζοντας τα πολλαπλά είδωλά της. Τα Plásmata της.

Συντελεστές

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Αφροδίτη Παναγιωτάκου
Επιμελητική Διεύθυνση: Πρόδρομος Τσιαβός
Επιμελητικός Σύμβουλος: Γιώργος Τζιρτζιλάκης
Συνεργάτις Επιμελήτρια (Νέες Παραγωγές): Δάφνη Δραγώνα
Επιμέλεια Μουσικής, Διεύθυνση Movement Radio: Voltnoi & Quetempo
Επιμέλεια Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων: Χριστίνα Παναγιωτάκου, Βίκυ Γεροντοπούλου
Επιμέλεια Συζητήσεων: Πάσκουα Βοργιά
Σχεδιασμός Έκθεσης: Λουκάς Μπάκας, Ιάσων Πανταζής
Συντονισμός Παραγωγής: Ηρακλής Παπαθεοδώρου
Βοηθός Επιμέλειας Έκθεσης: Κατερίνα Βάρδα
Επικεφαλής Παραγωγής: Βασίλης Παναγιωτακόπουλος
Παραγωγός: Ειρηλένα Τσάμη
Παραγωγός, Πρόγραμμα Μουσικής: Δήμητρα Χατζηχαραλάμπους
Υπεύθυνη Εκτέλεσης Παραγωγής: Μαριανότα Γιαννάκη
Εκτέλεση Παραγωγής: Γιάννης Ιασωνίδης, Σάββας Παρασκευάς, Δήμητρα Φίνου, Σπυριδούλα Γκεράζη, Μαριάνα Αντζουλάτου
Τεχνικός Διευθυντής: Λευτέρης Καραμπίλας
Αναπληρωτής Τεχνικός Διευθυντής: Γιάννης Ντόβας
Διεύθυνση Τεχνικής Παραγωγής: Φίλιπ Χιλλς

Οι καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες που συμμετέχουν: Μαρία Βαρελά, Νικομάχη Καρακωστάνογλου, Κατερίνα Κομιανού, Μαρία Λουίζου, Αφροδίτη Παναγιωτάκου & Μανώλης Μανουσάκης, Μαλβίνα Παναγιωτίδη, Πάνος Σκλαβενίτης, Στεφανία Στρούζα, Θεόκλητος Τριανταφυλλίδης, Entangled Others, Matthias Fritsch, John Gerrard, Alexandra Daisy Ginsberg, Christian Mio Loclair, Maenads, Matthew Niederhauser & Marc Da Costa, slow immediate, Universal Everything, WordMord.

Μια παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση

Υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Ηπείρου και του Δήμου Ιωαννιτών

Photo Credit: Entangled Others, Encounters with Aquatic Chimeras, 2020

Πηγή: https://www.culturenow.gr

https://www.culturenow.gr/plasmata-ii-ioannina-h-stegi-anakoinonei-to-programma-tis-diorganosis/

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων (04.04.2023) το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) και το Τμήμα Αστικής Πανίδας του Δήμου Αθηναίων διοργανώνουν την Κυριακή 2 Απριλίου 2023, από τις 11.00 έως τις 14.00, εκδήλωση για μια «διαφορετική τετράποδη μοντέρνα αγάπη»!

Όσοι επιθυμούν μπορούν να επισκεφθούν το ΕΜΣΤ μαζί με το κατοικίδιό τους και να περιηγηθούν στην έκθεση «Modern Love. Η αγάπη στα χρόνια της ψυχρής οικειότητας», όπως και στις υπόλοιπες εκθέσεις του Μουσείου.

Το ΕΜΣΤ, ο μοναδικός οργανισμός στην Αττική που υποδέχεται στους χώρους του τους τετράποδους φίλους μας και το «Καταφύγιο του Σωκράτη», χώρος προσωρινής φιλοξενίας άστεγων σκύλων, της Αστικής Πανίδας του Δήμου Αθηναίων σας προσκαλούν σε μια διαφορετική εκδήλωση, με στόχο να διαδοθεί το μήνυμα της υιοθεσίας των αδέσποτων σκύλων και τα μηνύματα της αποστολής του «Καταφύγιου του Σωκράτη» που αφορούν τη βελτίωση της ζωής των ζώων συντροφιάς και την υποστήριξη του δεσμού ανθρώπου-ζώου μέσω των υιοθεσιών, της επανένωσης και της εκπαίδευσης.

Το Τμήμα Αστικής Πανίδας του Δήμου Αθηναίων είναι υπεύθυνο για την περισυλλογή, ιατρική φροντίδα, σίτιση και περίθαλψη των αδέσποτων ζώων που διαβιούν ή βρίσκονται εντός των ορίων του δήμου. Ένας από τους πυλώνες της Αστικής Πανίδας είναι ο χώρος προσωρινής φιλοξενίας του Δήμου Αθηναίων «Καταφύγιο του Σωκράτη», το οποίο ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2021 και είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό καταφύγιο ζώων. Είναι ένα μέρος όπου αφοσιωμένοι επαγγελματίες και εθελοντές μοιράζονται τη δέσμευσή τους, το πάθος τους και το ταλέντο τους για να βοηθήσουν τα ζώα και τους ανθρώπους του δήμου ώστε:

Κάθε ζώο συντροφιάς να μπορεί να υιοθετηθεί και να βρει το σπίτι του.
Κάθε χαμένο ζώο συντροφιάς να μπορεί να επανενωθεί με τον κηδεμόνα του.
Κάθε ζώο συντροφιάς να αντιμετωπίζεται με ευγένεια και σεβασμό.

Σας περιμένουμε την Κυριακή 2 Απριλίου για να διαδώσουμε ένα διαφορετικό μήνυμα αγάπης. Μαζί μας θα βρίσκονται και κάποια από τα σκυλάκια που φιλοξενούνται στο «Καταφύγιο του Σωκράτη» και αναζητούν τη νέα τους οικογένεια, συνοδευόμενα από εθελοντές.

Είσοδος ελεύθερη από τις 11.00 έως τις 14.00 για όσους επισκεφθούν το Μουσείο μαζί με το κατοικίδιό τους.

Είμαστε σίγουροι ότι όλοι οι σκύλοι θα επιδείξουν την καλύτερη συμπεριφορά!

Οι κηδεμόνες θα πρέπει να γνωρίζουν ότι:
-Δεν επιτρέπεται η είσοδος σε θηλυκούς σκύλους σε οίστρο.
-Όλοι οι σκύλοι θα πρέπει να βρίσκονται πάντα κοντά στους κηδεμόνες τους και με λουρί/οδηγό (όχι οδηγοί τύπου flexi).
-Απαραίτητα συνοδευτικά: Το βιβλιάριο υγείας του σκύλου μας και σακουλάκια για την περίπτωση “ατυχήματος”.

Πηγή: 

www.culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/mia-tetrapodi-monterna-agapi-ekdilosi-sto-ethniko-moyseio-sygxronis-texnis/

Με αφορμή τη γέννηση του Κλωντ Μονέ, εξετάζουμε τα τρία βασικά στοιχεία της τέχνης του Γάλλου ιμπρεσιονιστή, όπως αυτά γίνονται εμφανή σε κάποια από τα πιο γνωστά έργα του, που άλλαξαν τη σύγχρονη τέχνη.

Ο Κλωντ Μονέ αποτέλεσε μία από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας τέχνης και ηγετική φιγούρα του ιμπρεσιονισμού, ενός κινήματος που εμφανίστηκε στη Γαλλία τον 19ο αιώνα, ως στάση ρήξης με την τέχνη που διακινούταν στις επίσημες εκθέσεις, στα λεγόμενα «salons». Οι εκπρόσωποι του κινήματος κατέγραφαν φαινόμενα και εικόνες στην πιο ωμή τους έκφραση, χρησιμοποιώντας διακριτές πινελιές αντί να τις αναμειγνύουν, δεν δέχονταν ως μόνο τρόπο έκφρασης του ψυχισμού την επιλογή χρωμάτων αλλά την τεχνοτροπία, το υλικό, τις σκιές και, εν τέλει, αναβίβαζαν την προσωπική πρόσληψη έναντι του ρεαλισμού.

Η παραδοχή των μοντερνιστών που έφερε την αμφισβήτηση της μοναδικής αλήθειας, είχε εκφραστεί σε μία πιο πρωτόλεια μορφή με τον ιμπρεσιονισμό, όπου προτεραιότητα είχε η εντύπωση και οι αισθήσεις και όχι η ορθολογική παρατήρηση και καταγραφή με βασικό στόχο την πιστότητα. Ο Μονέ, άθελά του, αποτέλεσε «νονό» του κινήματος, αφού ο πίνακας του «Εντύπωση, ανατέλλων ήλιος» (“Impression, Sunrise”), βάφτισε μία ολόκληρη σχολή που εξέφραζε μία διαφορετική αντίληψη της πραγματικότητας. Με αφορμή την γέννησή του, εξετάζουμε τρία βασικά στοιχεία του έργου του σπουδαίου Γάλλου ιμπρεσιονιστή και πώς αυτά συνδέθηκαν με τη ζωή του και την καλλιτεχνική σκέψη.

Σε ρήξη με την μία αλήθεια

O Κλωντ Μονέ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 14 Νοεμβρίου του 1840 και σε μικρή ηλικία μετακόμισε στη Χάβρη της Νορμανδίας, όπου και ήρθε σε στενότερη επαφή με το φυσικό τοπίο, το οποίο αποτέλεσε βασικό θέμα καθ’ όλη την διαδρομή του. Στην ηλικία των δέκα ετών εισήχθη στην τοπική σχολή καλών τεχνών και σύντομα μετακόμισε στη γαλλική πρωτεύουσα για να φοιτήσει στην Ελβετική Ακαδημία, όπου και παρέμεινε μέχρι τα δεκαεφτά του χρόνια. Το 1861 κατετάγη στον γαλλικό στρατό και μετά από σύντομη θητεία στην Αλγερία απολύθηκε λόγω ασθενείας, ενώ στράφηκε ολοκληρωτικά στην τέχνη, παρά τις πιέσεις του οικογενειακού του περιβάλλοντος, που πρόκριναν μία πιο ολοκληρωμένη και ακαδημαϊκή μόρφωση.

Ο νεαρός Κλωντ δεν ήταν αντίθετος μόνο στην έννοια της ακαδημαϊκής σπουδής αλλά, κυρίως, στις δεδομένες αρχές περί τέχνης και ζωγραφικής, οι οποίες εκφράζονταν μέσα από αυτά τα ιδρύματα και τις εμπεδωμένες τεχνικές. Τότε μαθήτευσε κοντά στον Σαρλ Γκλαιρ και γνώρισε τους Πιερ-Ογκίστ Ρενουάρ, Φρεντερίκ Μπαζίλ και Άλφρεντ Σίσλεϋ στράφηκε σε ομάδες καλλιτεχνών που ζωγράφιζαν σε υπαίθριους χώρους, εμπνεόμενοι από τον περίγυρο τους. Η τεχνική που ανέπτυξαν βασιζόταν σε γρήγορες κινήσεις του πινέλου, ώστε να αιχμαλωτίσουν την αίσθηση του χρώματος και το φως πάνω στο θέμα, δίνοντας έμφαση στο φαινόμενο παρά στην ακρίβεια, αυτό που αργότερα ονομάστηκε ιμπρεσιονισμός.

Κατά την παραμονή του στο Παρίσι, ο Μονέ γνώρισε τη σύζυγό του, Καμίλ Νονσιέ, η οποία αποτέλεσε μοντέλο σου σε αρκετά έργα. Μάλιστα, ο πίνακας «Η γυναίκα στο πράσινο φόρεμα» (“The Woman in the Green Dress”), που την απεικόνιζε, ήταν ένα από τα πρώτα έργα του ζωγράφου που έγινε γνωστό και έγινε μέρος του Salon, μία ετήσιας έκθεσης που συγκέντρωνε το ενδιαφέρον του καλλιτεχνικού κόσμου της εποχής.

Θρήνος, μνήμη και εντυπώσεις

Με το ξέσπασμα του πολέμου μεταξύ Γαλλίας και Πρωσίας το 1870, ο Μονέ και η οικογένειά του μετακόμισαν στην Αγγλία κι από εκεί στην Ολλανδία. Κατά τη διάρκεια της σύντομης μετακίνησής του, ο Μονέ ανέπτυξε ένα πιο ευαίσθητο κριτήριο για το φως και πώς αντανακλούν διαφορετικά τοπία, κάτι που συνηγόρησε στην ανάπτυξη της θεωρίας του για το χρώμα. Εκείνη την περίοδο, και μετά από την αυξανόμενη δημοτικότητα μορφών έκφρασης που ξέφευγαν από τα τετριμμένα, συστάθηκε η πρώτη έκθεση ιμπρεσιονισμού, όπου συμπεριλαμβάνονταν και κάποια από τα έργα που δημιούργησε ο Μονέ κατά την περίοδο της μετανάστευσής του.

Το 1879, κι ενώ η δουλειά τόσο του ίδιου όσο και των ομοτέχνων του άρχισε να συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των φιλότεχνων κύκλων, ο Μονέ βίωσε την απώλεια της συζύγου του από φυματίωση, καταγράφοντάς τον, μάλιστα, στον καμβά. Το έργο αυτό έχει γεννήσει άπειρες σημειολογικές αναλύσεις, με κάποιους να τονίζουν την σκληρή στάση του ζωγράφου απέναντι στη φθορά της ετοιμοθάνατης γυναίκας του και άλλους να αντιμετωπίζουν το έργο ως έργο τομή στην καριέρα του, ως έναν τρόπο να κρατήσει τη μνήμη της αγαπημένης του ζωντανή. Πράγματι, ο Μονέ τόνισε διαφορετικούς χρωματικούς τόνους του νεαρού της προσώπου, αποδίδοντας κυρίως τους μπλε, κίτρινους και γκρι τόνους θανάτου. Όπως σημειώνει ο Robert T. Muller, στο έργο κυριαρχεί η αγωνία που αποκαλύπτει μια βαθιά αίσθηση της δικής του τραγωδίας, τη συνειδητοποίηση του ότι ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε ποτέ να εκφράσει τα αληθινά του συναισθήματα για την Καμίλ ή για οποιονδήποτε ήταν μέσα από την καταγραφή, στοιχεία της οποίας θα διατηρούσε για πάντα.

Μετά από αρκετούς δύσκολους μήνες μετά τον θάνατο της Καμίλ, ο Μονέ αποφάσισε να μην βυθιστεί ποτέ ξανά στη φτώχεια, η οποία τόσους τριγμούς είχε προκαλέσει στην οικογένειά του και τη σχέση του με την εκλιπούσα Καμίλ. Τότε άρχισε να δημιουργεί μερικούς από τους καλύτερους πίνακές του του 19ου αιώνα, με πιο γνωστές τις σειρές με τους καθεδρικούς (ένα έργο που θεωρήθηκε προσπάθεια να κρατήσει τη μνήμη της γυναίκας του ζωντανή) και τις σειρές γεωργικών και θαλασσινών τοπίων, οι οποίες προσεγγίστηκαν ως προσπάθειες εκτεταμένης αποτύπωσης της γαλλικής επαρχίας. Οι «Θημωνιές» (“Haystacks”) είναι ίσως η πιο γνωστή σειρά, όπου απεικονίζονται 15 εντυπώσεις από το ίδιο τοπίο με θημωνιές σε διαφορετικές ώρες της ημέρας, καθώς και σε διαφορετικές εποχές. Η εικαστική σημασία δεν έχει να κάνει μόνο με την αναζήτηση της αρμονίας του φωτός και την λεπτομερή αποτύπωση κάθε χρωματικής πτυχής, από το παιχνίδισμα των σύντομων ακτινών μέχρι το λυκόφως, αλλά και με τις τεχνικές που ανέπτυσσε παράλληλα ο Μονέ, με τη χρήση διαγώνιων γραμμών που καθοδηγούσαν το βλέμμα του κοινού πάνω στον καμβά.

Η εποχή του Ζιβερνύ

Το ύστερο έργο του Μονέ έχει μείνει γνωστό ως «εποχή του Ζιβερνύ». Το 1883 ο Μονέ και η οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στο σπίτι ενός πάτρωνα των τεχνών της εποχής. Όταν εκείνος γνώρισε την οικονομική κατάρρευση και εγκατέλειψε την εστία του, ο Μονέ έμεινε πίσω μαζί με τη σύζυγό του άλλοτε συνεργάτη του, την Άλις Οσεντέ, την οποία παντρεύτηκε το 1891. Τότε, κι αφού είχε συγκεντρώσει αρκετή περιούσια χάρτη την αυξανόμενη δημοτικότητα του έργου του, ο Μονέ αγόρασε την αγροικία και επένδυσε στην ανάπτυξη των κήπων και ενός θερμοκηπίου, ώστε να δημιουργήσει έναν μεγαλύτερο χρωματικό πλουραλισμό για τα θέματα του. Η περιβόητη λίμνη με τα νούφαρα και η ιαπωνική γέφυρα έχουν γίνει οι απόλυτες ατραξιόν της μικρής Νορμανδικής πόλης, χάρη στις εναργείς αποτυπώσεις του διάσημου κατοίκου της.

Τα νούφαρα είναι η μεγαλύτερη σειρά του Μονέ, αποτελούμενη από 250 ελαιογραφίες που απεικονίζουν τους κατάφυτους κήπους στο Ζιβερνύ. Το 1908, ο Μονέ κατέστρεψε 15 «νούφαρά του» ακριβώς πριν από μια προγραμματισμένη έκθεση στην γκαλερί Durand-Ruel, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά του όχι μόνο απέναντι στο αποτέλεσμα, αλλά κυρίως στον ίδιο του τον εαυτό. Ο Μονέ προτίμησε να καταστρέψει τα έργα του, που μπορούν να μεταφραστούν σε πολλές εργατοώρες, αντί να εκθέσει το έργο στο κοινό και παράλληλα να εκτεθεί. Ο Γάλλος ζωγράφος έμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του το 1926 και κατέγραφε την δική του πρόσληψη του περιβάλλοντος μέχρι το τέλος της ζωής του. Παρά την αλλοιωμένη όρασή του, καθώς έπασχε από καταρράκτη, ο Μονέ συνέχισε να παρατηρεί και να αποτυπώνει τον κόσμο όπως τον αντιλαμβανόταν, ακόμα και μέσα από το πρίσμα του γήρατος και των ασθενών αισθήσεων, κάνοντας προσωπική στάση το ιμπρεσιονιστικό πρόταγμα που ήθελε τους ζωγράφους να μην είναι τα μάτια που ζητούν την πιστότητα, αλλά μέρος του συνόλου που δημιουργούσε διαφορετικές εντυπώσεις για τον κόσμο.

Πηγές: Britannica.com, claude-monet.com, claudemonetgallery.org, dailyartmagazine.com, trauma.blog.yorku.ca, travel.gr

Φωτογραφία: fondation-monet.com

Πηγή: Culturenow.gr

https://www.culturenow.gr/klont-mone-to-fos-kai-oi-diaforetikes-proslipseis-ston-impresionismo/

Η ΕΝΙΑ Gallery παρουσιάζει στον νέο της χώρο την έκτη ατομική έκθεση του Μάριου Φούρναρη με τίτλο

«Ευτυχώς, κάποτε η π-οίηση τελειώνει».

Ηαρχιτεκτονική διαμόρφωση και κάτοψη του νέου εκθεσιακού χώρου κατέχει δεσπόζουσα σημασία στην συγκρότηση της έκθεσης. Τα περίπου σαράντα έργα παρουσιάζονται ως τμήματα μιας σύνθεσης – εγκατάστασης, αναπτύγματα των εννοιολογικών και εικαστικών αναζητήσεων του καλλιτέχνη.

Η διαδικασία της σύνθεσης είναι ο πυρήνας του εικαστικού έργου του Μάριου Φούρναρη. Η σχέση των υλικών και η σύνδεση μεταξύ διαφορετικών, ποικίλων αντικειμένων της καθημερινότητας δομούν και καθορίζουν μορφολογικά το κάθε έργο. Κάθε γλυπτική σύνθεση είναι το ανάπτυγμα άλλοτε μιας αυθόρμητης δημιουργικής παραγωγής και άλλοτε μιας προβληματικής πάνω σε θέματα καθημερινά, κοινωνικά, πολιτικά. Οι συνθέσεις του είναι ένα παιχνίδι συμβολισμών, ισορροπιών και αντιθέσεων.

Η εικαστική του δημιουργία δίνει έμφαση σε ευτελή, ασήμαντα, καθημερινά αντικείμενα και βασίζεται φιλοσοφικά στις έννοιες της ιστορίας, της μνήμης, του χρόνου, της φύσης, της συλλογικότητας, της ανθρωπότητας, της φτώχειας. Ο άνθρωπός, τα δικαιώματά του και το περιβάλλον απέναντι στην ανελέητη και ανεξέλεγκτη οικονομική ανάπτυξη και στις κερδοσκοπικές ιδεοληπτικές πολιτικές της είναι μερικά από τα θεμελιώδη ζητήματα που απασχολούν τον καλλιτέχνη και σχολιάζει κριτικά μέσα από τα έργα του.

Ο Μάριος Φούρναρης μελετά σε βάθος την ιστορία και την ιστορία της τέχνης και θίγει εκ νέου, στο σήμερα του, το ζήτημα της ύπαρξης μιας τέχνης με κοινωνικό χαρακτήρα.

Επιμέλεια έκθεσης: Νίκη Παπασπύρου, ιστορικός τέχνης
Η έκθεση συνοδεύεται από ενημερωτικό φυλλάδιο στη διάθεση του κοινού και από κατάλογο 100σελίδων σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων προς πώληση.

Μάριος Φούρναρης
Ο Μάριος Φούρναρης είναι εικαστικός καλλιτέχνης και θεωρητικός ερευνητής σε μεθόδους σύγχρονης καλλιτεχνικής πρακτικής. Σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική με έμφαση στα νέα εκφραστικά μέσα (B.A. 2010) στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Α.Π.Θ. Το 2012 ολοκλήρωσε με έπαινο (merit) τις μεταπτυχιακές του σπουδές (M.F.A. 2012) στο University of Dundee, με ειδίκευση στα νέα μέσα (φωτογραφία, sound design) και την καλλιτεχνική πρακτική στη σφαίρα του δημόσιου χώρου (Art, Society and Publics).

Υπήρξε υπότροφος του Ι.Κ.Υ κατά τα ακαδημαϊκά έτη 2009, 2010, καθώς και κάτοχος του βραβείου αριστείας του Ι.Κ.Υ το 2010. Το 2012 έλαβε πλήρη υποτροφία τριών ετών για την εκπόνηση Διδακτορικής έρευνας από τον κρατικό οργανισμό υποτροφιών του Ηνωμένου Βασιλείου – Arts and Humanities Research Council (AHRC). Είναι υποψήφιος διδάκτωρ του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Α.Π.Θ. στην ιστορία της τέχνης.

Έχει παρουσιάσει το καλλιτεχνικό και θεωρητικό του έργο σε workshops, residencies και συνέδρια όπως: «Alliances and Commonalities 2022», Stockholm University of Arts, Στοκχόλμη 20-22 Οκτωβρίου 2022, Σουηδία, Διημερίδα Νέων Ερευνητών Ιστορίας της Τέχνης, «Νέες τάσεις και προσεγγίσεις στην Ιστορία της Τέχνης στην Ελλάδα», Εταιρεία Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ιωάννινα 2-3 Ιουνίου 2022, Residency Atelier AMI, Analix Forever Gallery, 7 – 21 Ιανουάριος 2021, Γενεύη, Ελβετία, Third Paradise Rebirth Forum, 3-6 Οκτώβριος 2019, Cittadellarte/Pistoletto Foundation, Budapest Hungary. Παράλληλα έχει επιμεληθεί και συμμετάσχει σε διακαλλιτεχνικά project όπως το Musing For The Wild, SKG Bridges Festival 2019 – MOMus Πειραματικό Κέντρο Τεχνών Θεσσαλονίκης, Μάιος 2019, LUX EX ORIENTA, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (MCF), Ιανουάριος 2014 κ.α.

Από το 2019 είναι μέλος της ομάδας ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΠΕΡΑΜΑ συμμετέχοντας σε μια σειρά καλλιτεχνικών project όπως τα 100YEARS FOREVER, Anallix Forever Gallery, Γενεύη, Ελβετία, Ιούλιος 2022, SHARING PERAMA – SHARΙNG ART, Biennale ECC «PERSONAL STRUCTURES» 2022, Palazzo Mora, Βενετία Απρίλιος 2022 –Νοέμβριος 2022, κ.α. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται έξι ατομικές εκθέσεις και πλήθος συμμετοχών σε ομαδικές, ενώ έργα αποτελούν μέρος δημόσιων και ιδιωτικών συλλογών, στη Ελλάδα και το εξωτερικό.

Πηγη: culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/marios-foyrnaris-eytyxos-kapote-i-p-oiisi-teleionei-ekthesi-stin-enia-gallery/