Σε συνέχεια της έκθεσης «The Young Picasso» που παρουσιάστηκε στο Fondation Beyeler της Ελβετίας με την υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, ένα οπτικοακουστικό ταξίδι που διεγείρει τις αισθήσεις και τη συμμετοχικότητα των επισκεπτών στήνεται στο Κέντρο Πολιτισμού – Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος», με θέμα τα πρώτα χρόνια δημιουργίας του μεγάλου Ισπανού καλλιτέχνη.

Με το 2020 να ξεκινά δυναμικά με τα πολυαναμενόμενα θυρανοίξια του ΕΜΣΤ, αρχικά με τη μόνιμη συλλογή και αμέσως μετά με τα Θεωρήματα 2, αλλά και με την ανακοίνωση της μεταφοράς της αναδρομικής έκθεσης του Takis από την Tate Modern στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης τον προσεχή Μάιο, ας θυμηθούμε κάποιες από τις σημαντικότερες εικαστικές παρουσιάσεις της χρονιάς που μας πέρασε στην καθιερωμένη ανασκόπηση του Γενάρη. Το 2019 υπήρξε μία πλούσια εικαστική χρονιά, με μεγάλους ξένους και Έλληνες καλλιτέχνες να μονοπωλούν τον ενδιαφέρον του κοινού, με νέα μουσεία και χώρους τέχνης, αλλά και αναπάντεχες συνέργειες ανάμεσα σε διαφορετικές μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης. Κάποιες εκθέσεις αντηχούν ακόμα στη μνήμη μας, ενώ κάποιες άλλες συνεχίζονται και μέσα στη νέα χρονιά. Ιανουάριος 2019 Η χρονιά ξεκίνησε με μία διαφορετική διαθεματική συμπαραγωγή του NEON και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στον Κύκλο Μο…

Apostolos Karakatsanis’ black and white artworks, that are on show in his solo exhibition with the intriguing and playful title “flat drop fall flat”, show that with all intents and purposes the artist essentially plays with this enormous path and can follow it and create without the use of color. By Efi Michalarou Precisely Apostolos Karakatsanis, by limiting the use of color in of white and black, which on the one hand may look like a restriction and on the other to be liberation, Apostolos Karakatsanis has the freedom to travel on a personal path, rigorous and minimalistic, on the red thin line between looks like and is. In this body of works Apostolos Karakatsanis creates new optical illusions, which while is touching op art, as his work progresses and develops in space, the viewer determines that it’s just nearby. As the artist says “My work explores issues of image construction

Το culturenow.gr εξερευνά την conceptual art, ένα είδος τέχνης που δεν ενδιαφέρεται για το οπτικά ωραίο. Eάν έχετε βρεθεί έστω μία φορά σε έκθεση έργων σύγχρονης τέχνης τότε δύο είναι τα τινά που συνεπάγονται: πρώτον έχετε υπόψιν σας την εννοιολογική τέχνη και δεύτερον έχετε σίγουρα ακούσει σχόλια όπως «Μα είναι τώρα αυτό τέχνη;». Φυσικά, δεν σχολιάζεται αξιολογικά-αρνητικά εκείνος που δεν συμπαθεί το είδος αυτό της τέχνης. Ωστόσο, δεδομένου ότι η τέχνη είναι επικοινωνία, αξίζει να δούμε τι έχει να επικοινωνήσει αυτό το είδος που διχάζει τους αποδέκτες του! Πηγή: https://www.culturenow.gr/einai-telika-texni-i-conceptual-art

Η Enia Gallery παρουσιάζει την ατομική έκθεση του Άγγελου Αντωνόπουλου με τίτλο «Όλα τα παιχνίδια έχουν δικαίωμα να σπάνε». Η έκθεση του Άγγελου Αντωνόπουλου αποτελεί ένα οπτικό αφήγημα – σχόλιο στη σχέση του ανθρώπου με την εξουσία. Μέσα από τρεις εγκαταστάσεις -πράξεις – ο καλλιτέχνης θέλει να δημιουργήσει μία βιωματική πορεία στο θεατή μέσα στα πολλαπλά πρόσωπα της εξουσίας και της κατάρρευσής της. Παλαιότερα “μεταλλαγμένα” έργα της τελευταίας δεκαετίας και καινούργια ιδωμένα κάτω από μία συνολική οπτική, δίνουν τη δυνατότητα μιας πιο ουσιαστικής ανάγνωσης του έργου του καλλιτέχνη.

Το έργο, το οποίο απεικονίζει έναν από τους πρώτους χαρακτήρες του καλλιτέχνη, το «The Radiant Baby», είχε περίοπτη θέση στο κέντρο νεολαίας της καθολικής εκκλησίας από τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Σύμφωνα με τον οίκο δημοπρασιών, ο Κιθ Χάρινγκ δημιούργησε το έργο με μαύρο βιομηχανικό χρώμα για βάψιμο σπιτιών, χωρίς να επεξεργαστεί πρώτα τη σύνθεση σε σκίτσο ή με υποζωγράφιση. Ο Γκάρι Μάλον, ο οποίος ήταν διευθυντής του κέντρου νεολαίας δήλωσε στους The New York Times: «Όταν νέα παιδιά έρχονταν στο κτίριο αυτό και έβλεπαν όλα αυτά, έλεγαν: Ω Θεέ μου, αυτός είναι ο Κιθ Χάρινγκ. Είναι πραγματικά αληθινό;»

Ο Απόστολος Καρακατσάνης εξηγεί: «Στη δουλειά μου διερευνώ ζητήματα κατασκευής της εικόνας μέσω εικαστικών επανερμηνειών των θεωρητικών αρχών της μοντερνιστικής τέχνης έτσι όπως τέθηκαν στο έργο κριτικών που ασχολήθηκαν με αυτή. Η έννοια του χρωματικού πεδίου, η σχέση μουσικών συχνοτήτων με το εικαστικό έργο αλλά και η προβληματική γύρω από την έννοια του μινιμαλιστικού αντικειμένου όπως τίθεται μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1960 αποτελούν τόπους έρευνας για τη ζωγραφική μου. Στο πλαίσιο αυτό τοποθετείται η απόπειρά μου να αναπαραστήσω εμπειρικά τη διάχυση του φωτός μέσα από τα ασαφή όρια χρωματικών πεδίων, καθώς και η έρευνά μου πάνω στην επενέργεια των παράλληλων γραμμών και της πύκνωσής τους στην οπτική αντίληψη. Μέσα από οπτικά παιχνίδια πάνω στην αίσθηση του όγκου και του βάθους στοχεύω να προκαλέσω ανοιχτές αναγνώσεις της εικόνας, με την παλινδρόμηση πάλι μεταξύ φανταστικού και π…

Ο όρος «τσίκι-τσίκι» αποδίδεται στον Κώστα Ταχτσή, καθώς εκείνος τον πρωτοχρησιμοποίησε σε κείμενό του για τον κατάλογο έκθεσης του 1971 στη Γενεύη, στην γκαλερί του Ιόλα, αν και μάλλον ο ίδιος ο καλλιτέχνης συνήθιζε να αποκαλεί έτσι την τεχνική της σχολαστικής σχεδόν επανάληψης μοτίβων, το παραγέμισμα της λευκής επιφάνειας του χαρτιού με μικρά σχήματα από μαύρο μελάνι. Μοτίβα που εντάσσονται και στα «τσίκι-τσίκι» της εποχής, μια χαρακτηριστική και χαριτωμένη προσωπική έκφραση που δεν περιορίζεται αποκλειστικά στη δεκαετία αυτή, καθώς ίχνη της εντοπίζονται και νωρίτερα αλλά και αργότερα, ακόμα και σε μεγάλου μεγέθους λάδια. Θα ήταν λάθος να ισχυριστούμε ότι τη δεκαετία που κυριάρχησαν τα «τσίκι-τσίκι» ο καλλιτέχνης περιοριζόταν σε αυτό, αφού παράλληλα έκανε και τέμπερες, στις οποίες συχνά ξεπρόβαλλε σε μικρότερες ή μεγαλύτερες δόσεις το «τσίκι-τσίκι», όπως το «Galerie Mikro Keitum Sylt»…

Αυλαία σήκωσε στην Tate Modern του Λονδίνου η πολυαναμενόμενη αναδρομική έκθεση του Δανού- Ισλανδού καλλιτέχνη Όλαφουρ Ελίασον. Μερικές από τις εγκαταστάσεις παρουσιάζουν φυσικά φαινόμενα, σαν τα ουράνια τόξα που θα καλύψουν τον χώρο της γκαλερί. Αλλες χρησιμοποιούν αντανακλάσεις και σκιές για να περιγράψουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το εξωτερικό περιβάλλον. Τα περισσότερα έργα αποτελούν προϊόντα της μακρόχρονης έρευνας του καλλιτέχνη και της ομάδας του πάνω στις επιστήμες –τη γεωμετρία και τη φυσική–, και όλα εκτός ενός εκτίθενται για πρώτη φορά στη Μεγάλη Βρετανία. «Όταν ονόμασα την έκθεση Στην Πραγματική Ζωή ήθελα να προτείνω κάποια πράγματα. Πρώτα από όλα, όταν μπαίνεις σε ένα μουσείο δεν βγαίνεις από τον πραγματικό κόσμο και μπαίνεις σε κάποιον ονειρικό κόσμο. Μπαίνεις ακόμα πιο κοντά. Είναι σαν να βλέπεις την πραγματικότητα σε υψηλότερη ανάλυση, με περισσότερες λεπτο…

Μία σημαντική έκθεση, με θέμα την σύγχρονη Ελληνική χαρακτική, παρουσιάζει η Ένωση Ελλήνων Χαρακτών στην Ιαπωνία. 50 χαρακτικά έργα, από αντίστοιχο αριθμό καλλιτεχνών, αποτελούν μια περιεκτική αναφορά της Σύγχρονης Ελληνικής Χαρακτικής των τελευταίων ετών. Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί σε πρώτη φάση από 3 – 11 Αυγούστου 2019 στον εκθεσιακό χώρο του Washi-no-Sato. Το Washi-no-Sato βρίσκεται στα βορειοδυτικά της επαρχίας Saitama, 70 χλμ από το Τόκιο. Πρόκειται για ένα σημαντικό εργαστήριο παραγωγής χειροποίητου χαρτιού και είναι ένα από τα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Σε δεύτερη φάση, από 25 Νοεμβρίου – 2 Δεκεμβρίου 2019, η έκθεση θα μεταφερθεί στο Μητροπολιτικό Μουσείο του Τόκιο.